تبلیغات
نقد خیابان چهل و یکم
خانه‌های این خیابان بسیارند مریم بصیری عنوان فیلم: خانه‌ای در خیابان چهل و یکم فیلم‌نامه‌نویس: آزاده ایرایی فیلم‌ساز: حمیدرضا قربانی نقش‌آفرینان: مهناز افشار، علی مصفا، سهیلا رضوی، سارا بهرامی، آرش مجیدی، مانی رحمانی و مانیا علیجانی. نخستین کار سینمایی فیلم‌ساز پس از ساخت تله‌فیلم «سه ماهي» جای تقدیر دارد. هر چند «خانه‌ای در خیابان چهل و یکم» فیلمی ساده و آپارتمانی است و با لوکیشن‌های بسیاری در چشم نیست؛ اما مخاطب را درگیر همین قصة سادة خود می‌کند و در موقعیت انتخاب یک مادر بر سر دو راهی قرار می‌دهد. مادری داغدار که مجبور است با یک مدیریت بحرانی، خانواده‌اش را سرپا نگه دارد. مادری که مجبور است داغ یک پسرش را با داغ پسر دیگر داغ‌تر کند و به‌خاطر عروس‌هایش پا روی احساسات مادری خویش بگذارد. مادری که درگیر تردید برای معرفی پسر قاتل و بخشش وی، توجه به همسر و فرزند او، و پذیرش خواسته‌های همسر و فرزند پسر مقتولش است. حادثة قتل غیرعمد و اتفاقی یک برادر به دست برادر دیگر و بحران‌های پس از آن موجب ایجاد کشمکش بین سه خانواده می‌شود. مادر مقابل دو عروس خود قرار می‌گیرد تا آن‌ها هر کدام به دفاع از شوهران خود از او خواسته‌ای داشته باشند؛ در حالی‌که هیچ‌کدام توجهی ندارند که وی توام مادر قاتل و مقتول است و بخشش خون مقتول برای رضایت یک عروس و یا تقاضای حکم قصاص برای خوشایند عروس دیگر، در حکم صدور مرگ خود اوست. مادران در سخن لطیف‌ترین و مهربان‌ترین موجودات عالم هستند و حال باید در عمل تبدیل به سنگدل‌ترین و بی‌رحم‌ترین موجودات بشوند تا خوشامد دیگران باشند. در این میان هیچکس به فکر مادر قاتل و مقتول نیست و گویا درد او درد نیست و وی باید چون سنگی بدون احساس به مرگ پسر قاتلش رضایت بدهد تا رضایت همسر پسر مقتول را فراهم کند. هر چند سینما به لحاظ ویژگی‌های بصری خود مانند دیگر قالب‌های هنری جای نشان دادن کشمکش‌های فرد با خودش نیست و نشان دادن این درگیری درونی کمی مشکل به نظر می‌رسد؛ اما این فیلم به شدت به این کشمکش درونی مادر احتیاج دارد. «خانه‌ای در خیابان چهل و یکم» که عنوان جالبی هم برای این فیلم نیست، باید نشان دهد مادر چگونه و چرا به قصاص پسر دومش هم رضایت می‌دهد و در تفکراتش قرار است پس از اعدام پسر قاتل، با وجود بیوه بودن خودش، با دو عروس بیوه و نوه‌های یتیمش چه بکند و چگونه زندگیش را بچرخاند؟ اصلاً شخصیت این مادر با شخصیت مادران دیگر خیابان چهل و یکم چه شباهت‌ها و تفاوت‌هایی دارد و حال این مادر که برای این فیلم چنین شخصیت‌پردازی شده است، چه سرنوشتی را برای خودش و دیگران رقم می‌زند. هر چند موضوع فیلم بکر نیست، اما فیلم به کالبدشکافی جراحت بحران و کالبدشکافی احساسی آدم‌ها در مقابله با هم‌دیگر و نه با خودِ خودشان، می‌پردازد و تمرکزش بر روابط فروپاشیدة آدم‌هاست و ساکنان آپارتمان سه طبقه‌ای که مردان آن مُرده‌اند و یا در زندان هستند. زنان نیز درگیر انتقام گرفتن برای مردان مُرده هستند و یا برای تقسیم ارث و میراث نوه‌های یتیم در مقابل هم می‌ایستند. با توجه به فیلم‌نامه‌نویسِ زن فیلم انتظار می‌رفت احساسات زنان در تنهایی و در مواجهه با همسران و عروس‌ها و مادرشوهر بهتر از این به تصویر کشیده می‌شد و پایان‌بندی فیلم تنها با خشم یک کودک پایان نمی‌یافت. گویا عقل مادرشوهر و دو عروسش در مقابل عقل فرزند مقتول کم می‌آید و در نهایت باید آن بچه برای آن خانوادة از هم پاشیده تصمیم بگیرد و قانون فرزندسالاری حکم قصاص را معلوم کند. آن‌هم در حالی که هیچ‌کس درست و منطقی با پسرک حرف نمی‌زند تا حرف دل او را بفهمد و غائله ختم شود و پروندة قتل به‌خاطر تقاضای قصاص پسرک پس از رسیدن به سن قانونی، باز نماند.
کاراکتر باقیمانده = 250
تمامی حقوق مادی و معنوی "بانک اطلاعات هنرمندان ایران" متعلق به موسسه سینمایی تیراژه فیلم می باشد.

تمامی خدمات این سایت، حسب مورد دارای مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می‌باشد و فعالیت‌های این سایت تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.

طراح و برنامه نویس: علی زارع

تمامی كالاها و خدمات این فروشگاه، حسب مورد دارای مجوزهای لازم از مراجع مربوطه می‌باشند و فعالیت‌های این سایت تابع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران است.